Egypte

Egypte

Voor de moderne mens lijkt het oude Egyptische volk de overbrenger van een hogere beschaving uit een andere wereld. Terwijl andere volkeren zich met grote moeite uit het Stenen Tijdperk losmaakten met beschavingen die min of meer overal ter wereld op hetzelfde niveau lagen, leek het hoge beschavingspeil van de Egyptenaren al ver... verder lezen

Egypte

Voor de moderne mens lijkt het oude Egyptische volk de overbrenger van een hogere beschaving uit een andere wereld. Terwijl andere volkeren zich met grote moeite uit het Stenen Tijdperk losmaakten met beschavingen die min of meer overal ter wereld op hetzelfde niveau lagen, leek het hoge beschavingspeil van de Egyptenaren al vergevorderd. Zij doorbraken al gauw de grenzen van alle menselijke mogelijkheden van zesduizend jaar geleden alsof zij in een andere, buitengewoon ontwikkelde beschaving al de nodige ervaring hadden opgedaan.

Wat zich hier op de oevers van de Nijl afspeelde was ongekend en uniek, een avontuur dat zich met een duizelingwekkende snelheid ontwikkelde met kunst- en wetenschapswerken die hun tijd ver vooruitliepen. De bouw van de piramide van Choefoi (Cheops), in een tijd waarin ijzer en wiel nog onbekend waren, blijft een onverklaarbaar mysterie. Het is ook verbijsterend dat de Egyptenaren nog voordat zij de Grote Piramide bouwden al een technische organisatie hadden ontwikkeld waarmee zij de overstromingen van de Nijl over duizenden kilometers konden beheersen en de moerasachtige grond maar ook de woestijn konden omtoveren in een waar paradijs op aarde!

Het feit dat andere volkeren zich veel langzamer ontwikkelden, en sommige zelfs tot in de moderne tijd nog praktisch in het Neolithicum leefden, bewijst dat de “planeet Egypte” bijna tweeduizend jaar op de wereldgeschiedenis vooruitliep en een verbijsterend vroegtijdige ontwikkeling onderging die zelfs vijfduizend jaar later nog voelbaar is. De middelen die voor deze kolossale verovering werden gebruikt waren water en vuur: de Nijl en de Zon. Geen reeds gebruikte, maar “gemodelleerde” middelen die door de oude volken werden uitgevonden om de verwoesting door water en vuur om te zetten in de vruchtbaarheid van het land en daarmee het leven in Egypte te verbeteren.

De mens werkte samen met Isis en Osiris aan de wedergeboorte van het leven, aan het veranderen van het land in een paradijs, een aardsparadijs dat zich met het hemelse paradijs verenigde. Egypte was niet het ‘Beloofde Land’, maar het land dat door de mens was geschapen door zijn arbeid, dag in, dag uit en jaar in, jaar uit, in een oneindige cyclus waarin de Schepper en zijn Schepselen één enkel geheel zijn. Er was geen onderscheid tussen de goden en de mensen, de goden waren onder de mensen; zij hadden de gedaante van mensen of van dieren die hun omringden in de hemel en op aarde; hun handen waren onzichtbaar en oneindig, even oneindig als de stralen van de zon.

Water en kosmisch vuur, dood en wedergeboorte, de menselijke en de goddelijke essentie zijn in elke kluit Egyptische aarde terug te vinden. De Nijl en de Zon beschrijven twee onbegrensde kringen die het gehele heelal van deze en van de andere wereld doorkruisen, de weg die voor de nieuwe mens van de “planeet Egypte” het doel werd van zijn eeuwige wandel. Voor ons mensen uit het derde millennium is het nog steeds mogelijk dat onuitsprekelijke evenwicht tussen de weg van het water en die van het vuur zeilend door Opper-Egypte terug te vinden. Zodoende kunnen we de onzichtbare brug ontdekken die leidt naar de bronnen van onze geschiedenis en dezelfde emoties van onze voorvaderen van vijfduizend jaar geleden ondergaan terwijl zij aan het begin van het jaar luisterden naar het lied dat het stijgende Nijlwater begeleidde: “Kom water van het leven dat ontspringt in de hemel. De hemel brandt en de aarde beeft bij de komst van de Grote God. De bergen in het westen en in het oosten splijten open, de Grote God verschijnt, de Grote God neemt bezit van het lichaam van Egypte”.

sluiten